De Amazone mondt uit bij Belém. Belém heeft veel weg van Manaus maar is net iets minder hectisch. Wit, zwart en inheems houden elkaar hier in evenwicht en zijn meer dan waar dan ook vermengd.
Na Belém volgt São Luis. Ik verblijf hier in het huis van Klaus, zoon van een Duitse vader en een Braziliaanse moeder. Klaus' vader is een grappige man, bijzonder geïnteresseerd in het leren van vreemde talen. Hij heeft dossiers voor zo'n veertig talen, met daarin alles wat 'ie maar kon vinden. Ik lees hem op zijn verzoek voor uit de Wachttoren, lijfblad van de Jehova's getuigen. Wisten jullie dat de Bijbel reedsch de huidige hegemonie van het Anglo-Amerikaanse rijk voorzegd heeft? In de stad maak ik voor Klaus' vader een bloemlezinkje met wat lichter materiaal, onder meer Gorter en Dikkertje Dap.
São Luis is de armste regionale hoofdstad van Brazilië, en dat is te merken. Er is bijvoorbeeld geen stromend water. Dat wil zeggen, alleen 's ochtends vroeg, als je geluk hebt. Dan worden de tanks gevuld waaruit we onze emmertjes scheppen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten