zaterdag 22 december 2007

Buenos Aires

De grootste stad ten zuiden van Florianópolis is Porto Alegre, waarvoor mijn gids vooral redenen opgeeft om er niet heen te gaan. Er zijn nog een trits etnische dorpjes van het kaliber Pomerode. En in een ander, mij nog onbekend land is kosmopolitsch, zwierig Buenos Aires. Ik trek mijn longsleeve aan en bereid me voor op tweeëntwintig uur in de immer estupidamente gelada bus (zo beschrijven de Brazilianen hun bier, maar het gaat beter op voor hun bussen).

Buenos Aires is een stad die graag een andere stad die graag een andere stad had willen zijn, een stad met een identiteitscrisis. Parijs een obelisk, wij ook een obelisk. Parijs de Champs-Élysées, wij de Avenida de Mayo. Maar de gezichten, de gebaren en de lange broeken bij dertig graden vertellen een ander verhaal. Buenos Aires beeldt zich in Parijs te zijn, maar gedraagt zich als Rome. En spreekt Spaans.

Iemand vertelt me dat er in Buenos Aires meer psychologen zijn dan waar ook ter wereld, en dat het gebruikelijk en geaccepteerd is om zinnen in te leiden met ´mijn therapeut zei´. Je vraagt je af waarom. De stad is propvol met dingen die het leven aangenaam maken: ruime, groene parken, winkeltjes met fruit in kistjes (zoete perziken, glimmende kersen), restauranttafeltjes met uitnodigende, nog niet ontkurkte flessen wijn. Een botanische tuin met honderd katten en geen enkele vogel. En goede espresso, met het glas water waar je niet om hoefde te vragen.

In het hostel ontmoet ik Adriaan, een Groninger uit een boerenfamilie. Adriaan is een jaar ouder dan ik, is geëmigreerd naar Uruguay, beheert daar drie boerderijen, heeft een Argentijnse vriendin in Buenos Aires en is hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor de verloren slaap die ik die nacht aan zelftwijfel besteed. De volgende dag moet hij vroeg op om naar een bespreking over waterbuffels te gaan. Een delicatesse, zegt 'ie.

Op Adriaans advies neem ik 's nachts een taxi terug. In portuñol (Portugûes en Español) bespreek ik het gebruikelijke met de chauffeur: hoe mooi dat het hier wel niet is, waarvandaan, waarnaartoe. Oh, was je in Rio? Mooie vrouwen, niet? 'Sim, mas as porteñas são bonitas também.' Hier zijn ze ook mooi hoor, meneer de taxichauffeur. 'Elas que son, son'. Zij die het zijn, zijn het. En zo is het.

Geen opmerkingen: