woensdag 28 november 2007

De boot

De meeste reizen in het Amazonegebied gaan noodzakelijkerwijs per boot of vliegtuig. Er is een boerenweggetje dwars door het gebied, stoer Transamazonica genaamd, maar grote delen daarvan staan permanent onder water.

En dus kocht ik een bootticket, een hangmat en 'enough cookies and fruit to keep you happy' (zoals aanbevolen door de reisgids). De reis voerde mij van Manaus naar Belém, met een tussenstop in Santarém. Er zijn boten die direct naar Belém varen, maar het leek me dat je na vier dagen rijp bent voor het gekkenhuis. Een correcte inschatting.
Op de boot slaap je in een hangmat. Ik speel er domino met het plaatselijk rapalje drie hangmatten naast mij: gouden tanden, kettingen, petjes. Het lijkt van essentieel belang om de dominosteen zo hard mogelijk op de tafel te rammen. Gringo wint het eerste potje maar heeft verder weinig geluk. 's Nachts is gringo de lacher van de zaal als mijn nauwkeurig gekopieerde knoop (zo dacht ik) het begeeft en ik met hangmat en al naar beneden donder.

Het eten op de boot is een slechte grap. De maaltijden die ik geserveerd kreeg waren elke dag hetzelfde, zonder enig onderscheid tussen lunch en avondeten. Rijst, bruine bonen, droge spaghetti, vettig draadjesvlees en kip. Dit is standaardkost in Brazilië en kun je overal voor twee euro krijgen (krijg je ook nog een plakje tomaat!), maar de bootkoks weten deze culinaire topper tot nieuwe diepten te brengen. Geheim van de kok: koken in rivierwater, voor die extra smeuïge touch. Kruiden zijn uiteraard verboten, zoals overal hier.

In de buurt van Belém wordt de rivier een zeeinham en de golven sterker. 'Bem forte, né gringo?'. Gringo weet nog net een flauwe glimlach te produceren en haast zich naar de kajuit voor een reispilletje.

1 opmerking:

Anoniem zei

pgt q ezv h, free xxx. jnf o, biq diqxhj! iryl a dxm ga.