En dus kocht ik een bootticket, een hangmat en 'enough cookies and fruit to keep you happy' (zoals aanbevolen door de reisgids). De reis voerde mij van Manaus naar Belém, met een tussenstop in Santarém. Er zijn boten die direct naar Belém varen, maar het leek me dat je na vier dagen rijp bent voor het gekkenhuis. Een correcte inschatting.
Het eten op de boot is een slechte grap. De maaltijden die ik geserveerd kreeg waren elke dag hetzelfde, zonder enig onderscheid tussen lunch en avondeten. Rijst, bruine bonen, droge spaghetti, vettig draadjesvlees en kip. Dit is standaardkost in Brazilië en kun je overal voor twee euro krijgen (krijg je ook nog een plakje tomaat!), maar de bootkoks weten deze culinaire topper tot nieuwe diepten te brengen. Geheim van de kok: koken in rivierwater, voor die extra smeuïge touch. Kruiden zijn uiteraard verboten, zoals overal hier.
In de buurt van Belém wordt de rivier een zeeinham en de golven sterker. 'Bem forte, né gringo?'. Gringo weet nog net een flauwe glimlach te produceren en haast zich naar de kajuit voor een reispilletje.
1 opmerking:
pgt q ezv h, free xxx. jnf o, biq diqxhj! iryl a dxm ga.
Een reactie posten