Was het vliegveld van Brasília haast Europees, in Manaus voel ik me verder van huis dan ooit. Alleen het weer is vreemd genoeg bekend: precies een tropische dag in Nederland.
Manaus is een havenstad. Het mooiste vuil van Brazilië is in Manaus. Een soep van rode aarde, fruitresten, rioolwater, plastic zakjes en modder. Straatverkopers verkopen hangmatten, maïskolven, zaklampen, vismessen, açai, maniocmeel, boottickets. Alles wat luid is in Brazilië is hier nog luider: het geschreeuw, het getoeter, het sissen en fluiten, de forró muziek. Richting de haven worden de winkels distributiecentra, met basisvoedsel in enorme zakken en blikken. Veel vervallen negentiende-eeuwse huizen. De rubber maakte Manaus rijk, maar de rubberboom werd naar Azië gesmokkeld en daar goedkoper verbouwd.
Er is een haven voor kleine, lokale bootjes waar families lang voor vertrek klaarstaan met hun bagage om een goede plek voor de hangmat te bemachtigen. Veel mensen hier hebben duidelijk indiaanse trekken.
Manaus is een plek waar je moeilijk uit lijkt te komen. De rivier maakt interlokale busreizen onmogelijk. Iedereen in het hostel zit vast: het Amerikaanse meisje met koortsige blik dat van dengue herstelt; de Engelse jongens die wachten op de boot; het Braziliaanse meisje dat geen vaste woonruimte heeft; de Braziliaanse broer en zus wiens rugzak op de boot werd gestolen; de Ghanees die eigenlijk al in Belize zou moeten zitten.
Wachtend op mijn jungle tour hang ik ook maar wat rond in Manaus. Ik ga naar wat de Brazilianen bombastisch de ontmoeting der wateren noemen, de plek waar de verschillend gekleurde Rio Solimões en de Rio Negro samenkomen in de Rio Amazonas:
's Avonds eet ik alleen in de stad. Naast mij komt een zwarte vrouw van in de dertig staan, zelfs voor hier tamelijk frisjes gekleed. 'Você é bonito, muito bonito. Je vind het toch niet erg dat ik dat zeg? Hi hi hi.' Erg niet, onverwacht wel. 'Você é bonita também' lieg ik zo overtuigend als ik kan. Ik zie geen reden om deze prostituee met beperkt aantal tanden ongelukkig te maken. Ze draait zich om, op een manier die overduidelijk bedoeld is om mij het beste perspectief op haar beste lichaamsdeel te bieden. Onverstoorbaar eet ik m'n bolo op en vertrek. Boa noite!