De aankomst was gruwelijk genoeg. Met de bus reed ik over de monumentale as, de Eixo Monumental, richting het centrale busstation. We passeerden eenzame wolkenkrabbers in een zee van dor gras (zoals gewoon voor de tijd van het jaar heeft het maanden nauwelijks geregend). Het busstation is het hart van Brasília en een krankzinnige plek. Op elk moment van de dag staan er zo'n honderd bussen en krioelen er duizenden mensen. Waar je ook staat, loop tien meter en je kunt zoutjes en snoep kopen, maar kluisjes zijn er niet. Dus laat ik mijn bagage gratis achter bij Hotel Nacional, vijf sterren. In de hotelsector, want alles werkt hier in zones: gezoneerd slapen, gezoneerd werken, gezoneerd plezier.
Brasília is een onmogelijke stad om in te wandelen, maar ik bied dapper weerstand. De luchtvervuiling is voelbaar, de lege ruimtes zijn enorm, wegen oversteken is vaak moeilijk en de kans aangereden te worden is aanzienlijk. Bovendien is op de Eixo nergens een boom, een tamelijk wrede stadsplanning met temperaturen richting de 40 graden.
De verrassing van Brasília kwam pas de volgende dag, toen ik me had geïnstalleerd in een appartement in de zuidvleugel van de stad. In Europa zijn wijken volgens het modernistische model (woontorens in grote open ruimtes met veel groen) meestal probleemwijken, van Rinkeby in Stockholm tot de Bijlmermeer en de banlieus van Parijs. We vinden er criminaliteit, armoede en etnische spanningen. Maar in Brasília lijkt modernisme te werken. Dit zijn veilige, aangename, rijke wijken. Het helpt natuurlijk dat de plantsoendienst het in Brazilië een stuk makkelijker heeft dan in Amsterdam-Zuid:
Wat blijft is de frustratie: de automobiel is hier altijd de baas. Je zou kunnen zeggen dat met voetgangers geen rekening is gehouden, maar dat is niet waar. Er is alles aan gedaan om het zo moeilijk en gevaarlijk mogelijk voor ze te maken.








