's Ochtends vertrek ik naar Brasília om het vliegtuig te nemen naar Manaus, een miljoenenstad in het hart van de Amazone. Tijdens de lunch in het busstation van Brasília komen twee meisjes van een jaar of elf plots aan mijn tafeltje zitten. Te netjes voor zwerfkinderen, lijkt me. 'Komen jullie uit Brasília? Ik kom uit Nederland. Ver weg, aan de andere kant van de zee.'
'Ben jij een bombeiro?' Ik heb dit woord wel eens eerder gehoord en gok dat het zwerver betekent, aangezien ik er tamelijk zwerverachtig uitzie met m'n bezwete kleren en rugzak. 'Não, estou viajando', ik ben reizende. 'Ik denk dat dat een bombeira is', vervolgt het zwarte meisje, duidend op het petdragende vrouwtje voor ons dat luid krijsend een mes eiste om haar zelf geraapte guaves te schillen. Dat mes kreeg ze en blijven zitten mocht ze ook, al moest ze wel wat treffende imitaties van de bediening verdragen.
In de bus zoek ik bombeiro op. Brandweerman. Huh?
Misschien is er geen betere manier om de rassenongelijkheid in Brazilië te ervaren dan de bus te nemen van Brasília's busstation naar het vliegveld. Rond het busstation is vrijwel iedereen mulatto of zwart; in het vliegveld is vrijwel iedereen blank of moreno, een Braziliaanse term voor een tikkeltje donker. Meer dan ooit in Brazilië voel ik me als in Europa: niet alleen de mensen zijn hetzelfde maar ook de glimmende winkels en vloeren.
Het vliegtuig heeft drie uur vertraging en ik kom midden in de nacht aan in Manaus. 25 graden. Mijn hotelkamer van twaalf euro is enorm en heeft een bed en airco. Verder niets, letterlijk niets. Geen raam. De volgende dag verkas ik naar een hostel.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ha Jonas,
Ik vind dat je uitermate goed bent in het treffend verwoorden van je je exotische belevenissen! Ik volg dan ook met plezier je avonturen!
Liefs Klaske
Een reactie posten