vrijdag 26 oktober 2007

Studeren in Brazilië

Marília is één van de vestigingsplaatsen van de UNESP, de publieke universiteit in de staat São Paulo. Brazilië kent zowel publieke als private universiteiten, en de kwaliteit is precies omgekeerd als die van de middelbare scholen: de publieke scholen zijn uiterst beroerd, maar de beste universiteiten zijn staatsuniversiteiten. Het aantal plaatsen is echter beperkt, en de competitie is hevig. Word je afgewezen, dan rest voor de armen de arbeidsmarkt en voor de rijken de private universiteit. Vaak zijn dit diplomafabriekjes, waar de studenten een paar jaar leuk bezig gehouden worden.
Mijn gastvrouw studeerde pedagogiek en ik volgde met haar twee colleges: statistiek en psychologie van de
adolescentie - een culture shock. Begin en einde lijken onderhevig aan een onzekerheidsmarge van een half uur. Vreemder echter is dat studenten voortdurend in en uit lopen, in een zaaltje van 40 man. En ik bedoel dus echt voortdurend. De docenten kijken hiervan niet op of om. De colleges duren ook laaaaang: een college van drie, vier uur is geen uitzondering. Een kwartier voor de pauze vond mijn gastvrouw het ook wel genoeg, maar mijn Hollandse manieren beletten het mij op te staan; te meer omdat ik me al een soort circusattractie voelde.
De inhoud van het college was trouwens bedroevend: een chagrijnige oude taart had anderhalf uur nodig om uit te leggen hoe je een rijtje getallen kon groeperen in een tabelletje.
Deze foto is van het andere college.

In de pauze werd ik van het ene groepje naar het andere gesleept om mensen te ontmoeten. Ik kan inmiddels vrij aardig begroeten op z'n Braziliaans, en ik begin er ook schik in te krijgen. Jongens geef je een hand en - belangrijk! - een klopje op de arm of schouder, begeleid met een vriendelijk tudo bem of tudo bom. Meisjes zoen je bij de begroeting (in Rio twee keer, hier één keer), meestal met een hand op de schouder. Daarna koetjes en kalfjes: waar kom je vandaan, waar ga je naartoe, wat over voetbal. Na vijf minuten zijn je schouders en armen beurs van de porren en klopjes. Mijn e-mailadres ben ik al tig keer kwijt.
Ik ben hier natuurlijk een curiositeit.
Buitenlanders zijn zeldzaam in Marília: het symposium over actie en informatie wordt trots met internacional aangeduidt enkel omdat Pim eraan meedoet, en is uiteraard in het Portugees. Er zijn hier meer mensen blank en/of blond dan in Rio de Janeiro, maar nog altijd 98% is donkerder dan ik.

Op dinsdag was het college van Pim, en het was de bedoeling dat ik ook een bijdrage zou leveren. Prima, ik had nog wel iets liggen. In Marília kwam ik er echter achter dat nog minder mensen Engels verst
onden dan ik al vreesde. En dus was het tijd voor mijn vuurdoop in het Portugees... Ik heb een schrikbarend aantal werkwoordsuitgangen en geslachten vermangeld, m'n technisch vocabulair heb ik ter plekke verportugeesd (latijnse termen tenslotte), en soms produceerde ik enkel nonsens, maar ik geloof dat ik werd begrepen. Het was haast ontroerend om te zien hoeveel moeite men zich troostte om mij te volgen.
Ik en Pim.

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Lieve Jonas,
Wel hilarisch om jou daar college te zien geven in een Zuid-Amerikaanse uithoek. Ik geniet steeds enorm van jouw weblog, je schrijfstijl is mooi en zachtmoedig en geeft inkijkjes in het Braziliaanse leven.
Sterkte in de jungle van de stad Brasilia, Hanneke

iglou zei

Jonas, guess who I saw here at Unicamp today? Yes, Pim came to Campinas, to deliver a lecture on responsability and (in) artificial intelligence.
Suddenly Nijmegen seems to be such a ... difficult to find the right word... such a reference point!

Doei doei,
Lou.